Storythai

กลับมาตั้งแต่วันไหนแล้ว





นึกไม่ออกด้วยซ้ำ
ชีวิตมันวุ่นวายเกินที่จะจำอะไรได้
เหมือนก่อนหน้านั้นที่เคยไปอยู่ที่โน่นมา
...
เป็นความฝัน






เหมือนเวลามีอยู่เยอะจริง
เหมือนจะพูดออกจะบ่อยว่า
"ชิวอยู่"
แต่ไม่เคยจะมีตอนไหนจิงๆ
ที่รู้สึกว่ามันชิว

แค่ให้เวลาตัวเองได้นั่งพัก
นั่งอยู่เฉยๆ
โดยที่ในหัวยังคิดอยู่ตลอดว่า เดี๋ยวเวลานี้ต้องไปทำนี่
ทำโน่น
กรอบเวลาบีบเอาไว้ตลอด
มีเวลาว่างจิง
แต่ได้แค่ในช่วงขณะที่จำกัด



ทำอะไรตามสิ่งที่ต้องทำ
แต่ยังไม่ได้ทำอะไรหลายๆ
อย่างที่อยากทำ

อิสระ น้อยลงไปเรื่อยๆ
จากความรับผิดชอบที่มากขึ้น
แต่มันก้อสมควรแล้วกับสิ่งที่เป็นตอนนี้




ใจนึงก้อพร้อมจะรับสิ่งที่เข้ามาให้เต็มที่ซักที
แต่อีกใจ


ก้อเหนื่อย








นับครั้งได้
กับการที่ได้อยู่บ้าน
พุ่งเข้ามานอนแป็บๆ
แล้วก้อกลับหอ

ไม่ทันรู้ตัวก้อสอบ
ใช้ชีวิตอยู่กับหนังสือ หอ
แล้วก้อเพื่อน



... คิดถึงบ้าน
...














ตอนนี้ถึงจะงานท่วมหัว
ออกไปโน่นไปนี่ตลอดเวลา
แต่สุดท้ายก้อได้กลับมานอนบนเตียงเดิมๆ
กลับมาอยู่บ้าน

อากาศร้อนๆ
รถติดๆ
ฟังเสียงบ่นของแม่ทุกเช้า
กินข้าวที่ย่าทำให้
คุยโจ๊กกับพ่อ
นั่งดูน้องทะเลาะกัน


สิ่งที่คุ้นเคยมาตลอด
สิ่งที่กุเรียกว่า
"บ้าน"






สิ่งที่หายไปนานจนบางทีที่กลับมาจากหอ
จะถูกทักว่า
"เกือบลืมไปแล้ว
ว่ากลับมาแล้ว"

และในใจกุเองก้อยังไม่แน่ใจว่ากุอยู่ตรงนี้จิงรึยัง
เหมือนกำลังคลำทางวนเวียนอยู่กับกองหนังสือ














แต่วันนี้

อยู่บ้านแล้ว
ความรู้สึกมันบอกว่าได้อยู่แล้ว















"
กลับมาแล้ว "